‘t Is schandalig, mijn laatste post sluit ik af met “Morgen bespreken we de riem!” en dan verdwijn ik een hele week spoorloos van het net… ‘t Ding is gewoon… Bij het maken van de jurk bleek mijn fototoestel eigenzinniger te zijn dan voorspeld, en vele foto’s van de riem zijn mislukt. Daarom ben ik het nu allemaal netjes aan het uittekenen hoe het in z’n werk gaat, en dat vraagt wat tijd (waar ik te kort van heb).
In de tussentijd geef ik u toch een link naar een hoopje gratis patronen om allemaal spulletjes/kleren/whatevertjes mee te maken! En nog een! Geniet ervan!
Vandaag mocht ik vier dingen schrappen van mijn wishlist (en er twee bijvoegen 
)
Nu gaan we de bandjes aanpakken. Hoe begin je hieraan?
Ten eerste moet je de lengte van deze bandjes weten. Doe het kleedje voor zover het er al is dus eens aan en meet met een lintmeter van voor naar achter op de plek waar de bandjes moeten komen.
Hierna snij je een rechthoek uit de stof van de lengte die je net gemeten hebt + 1,5cm. Voor de hoogte heb ik 5 cm (+2 cm voor het dichtnaaien) genomen, maar daar kan je natuurlijk naar voorkeur in varieren. Als je deze stukken hebt uitgeknipt, plooi je deze in de lengte dubbel met de voorkant van de stof naar binnen. Speld dit zo vast en naai het aan elkaar. Dan bekom je dit:
Dit draai je dan binnenstebuiten (een stokje kan hier hulp bij bieden) en je plooit het zo dat de naad in het midden terecht komt:
Dan naai je het bandje erop. Kijk nog eens goed na op welke plek dit moet. Een tip: het is een mooi effect als je het aan de achterkant iets meer naar binnen vast zet. Het vast naaien gaat zo: speldt het bandje vast op de plek waar je het wil, en naai het vast net over de lijn waar je reeds gestikt hebt. Indien je het echt superbelangrijk vindt dat de bandjes onzichtbaar bevestigd zijn, kan je de bovenkant nog niet vaststikken tot wanneer je dit samen met de bandjes doet (maar dan moet je een kleinere steek gebruiken, en voor de stevigheid op de plek van de bandjes toch 2x stikken…). Ik vind het persoonlijk geen erg dat dit een beetje zichtbaar is. Om het wat te verbergen kan je een kleur draad gebruiken gelijk aan de stof van je kleedje.
Zo, deel 2 hebben we ook al gefikst. Morgen komt de riem eraan!
Zelf kleedjes of andere naaisels maken lijkt wel de volgende rage. Zo getuige Wolinn en Nebhet bijvoorbeeld en de populariteit van de creatieve blog in het algemeen. Zelf ben ik al langer bezig met mijn creativiteit te kanaliseren via mijn naaimachine, maar hiervoor is toch wat tijd nodig, en dat schoot te kort de voorbije jaren. Nu ik echter terug in Gent zit, maak ik eindelijk tijd voor al die creatieve ideetjes die al 2 jaar liggen te wachten. D
Deze maand kroop “het geld voor mezelf” in goedkope retrostofjes van bij *********** (It’s a secret, ik wil ze allemaal voor mezelf, hehe! Maar als je leest op Wolinn, kan je de locatie van de winkel tegenkomen, dat is maar eerlijk) Ze verkopen daar lappen jersey aan 1,5m op 1,5m of 2,5m op 1,5m. Genoeg om een kleedje uitte maken dus! De groene stof veroorzaakte direct een electrische reactie in mijn brein; ik zag het ontwerp voor mijn ogen, en het was simpel om te maken ook! In the pocket was het dus.
Oh ja, de maandag nadien ben ik nog een stofje gaan kopen natuurlijk *bloos*
Algauw had ik het kleedje gemaakt, en dit is het eindresultaat:
Elke vroeg bij het zien van m’n kleedje “Hoe begin je daar eigenlijk aan?” waarop ik droog antwoordde “Ge koopt stof”, maar ze bedoelde allicht iets anders met haar vraag. De vraag kwam nog zo een heel aantal keren aan bod en op het forum van Ratito waren er dadelijk ook wat geinteresseerd in het fijne van de zaak. Vandaar dus mijn eerste naaiposts: Een kleedje maken voor dummies! In 3 delen 
Lees eerst deze delen goed door. Zo weet je aan wat je je moet verwachten en op wat je zeker moet letten! Ik ben geen leerkracht dus ik kan dingen vergeten die voor mij vanzelfsprekend lijken. Vragen kan je altijd stellen in de comments.
Nu, het moeilijkste van al aan een kleedje maken is het tekenen van het patroon. Tante Sien heeft hier echter een heel erg gemakkelijke manier voor gevonden. Je haalt een kleedje uit je kast dat je reeds mooi vindt, best niet stretch zodat de maat zeker goed is, speldt het op de binnenkant van je stof en tekent errond met een potlood (voor de gemakkelijkheid om de uitleg te kunnen volgen, neem je een blauw potlood 
). Easypeasy he (en als je geen kleedje hebt kan je zoals mij gewoon een t-shirt en rok onder elkaar spelden).
Let wel op!!
Ten eerste: Bekijk eerst je gehele stuk stof en bedenk hoe je het patroon van voor- en achterkant hier in zijn geheel op gaat tekenen. Het handigste is de voorkant bijvoorbeeld van boven naar onder te leggen, en de onderkant van onder naar boven, zo spaar je veel stof. Let er ook op dat de rok wijder uit gaat naar beneden; speld die dus eerst op, net tegen de rand van de stof (op de foto is dit niet zo omdat ik de rok langer wou dan die die ik gebruikte voor het patroon). Kijk dus eerst goed naar je stof en bedenk dat je 2 patronen eruit moet kunnen halen: dat van de voorkant en van de achterkant, een riem (waarvoor je ongeveer 25 breedte nodig hebt) en bandjes (5cm breedte voor 1). De boodschap is dus: wees spaarzaam en puzzel wat! Teken het desnoods eens uit op een kladpapiertje, of je kan het voorbeeld van mijn tekening gebruiken
Ten tweede: meet de bovenkant waar je buste komt (kwestie van archaisch te schrijven) zeker eens na, want net daar rekken de meeste kleren toch en komt je tekening niet helemaal juist overeen met de 
werkelijkheid. Hoe doe je dit? Je meet op het grootste punt van je buste tot in het midden van je oksels, en dan net boven je buste (waar je wilt dat de decollete komt) nogmaals hetzelfde. Deze twee punten duid je dan duidelijk aan op je patroon en verbindt ze (deel de gemeten afstand door 2 en meet van het midden uit), en tekent zo naar het einde van de stof (gezien het kleedje eigenlijk gewoon een “tubetop” met bandjes is, kan je zo de decollete later perfect spelden wanneer je het aan hebt) Een tip om dit goed te doen is eerst te kijken waar de decollete precies zou komen terwijl je het kleedje dat je gebruikt als patroon aan hebt. Dit schept meer duidelijkheid over waar je net moet gaan meten en waar je het moet tekenen. Je hoeft dit niet te doen voor de achterkant, tenzij je daar natuurlijk ook borsten hebt…
Ten derde: Zorg dat de lijn van je tekening overal ordelijk en vloeiend loopt, dit vergemakkelijkt het aan elkaar naaien van voor en achterkant. Zorg dat de lijn geen putten of bulten vertoont waar het niet hoort en verschillende delen vloeiend verbindt. Je kan een briefje op een van de twee patronen spelden zodat je de voor en achterkant kun onderscheiden.
Nu je dit opspelden en tekenen gedaan hebt, neem je een ander potlood, liefst een totaal andere kleur (rood voor de uitleg ). Op ongeveer 1,5 cm van je eerste tekenlijn, teken je nu nog een tweede rond het patroon. Dit doe je omdat je voor elk kledingstuk dat je maakt, steeds groter moet knippen dan je kleedje moet zijn (anders kan je’t niet aan elkaar hangen, he). Nadien knip je de patronen uit op de rode lijn (nu hoef je enkel die van het kleedje zelf, dus niet de bandjes of riem te knippen, later volgt uitleg over die dingen).
Speld nu voor en achterkant op elkaar op de plek waar de blauwe lijn loopt (om dit goed te laten verlopen moet deze lijn heel netjes en correct getekend zijn!).
Nadien naai je op deze lijn met een losse rechte steek de twee delen aan elkaar. Controleer regelmatig of de lijn van voor- en achterkant netjes op elkaar loopt.
Hierna kan je het kleedje eens aandoen. Het is nu nog een echte “tubetop”. Door het aan te doen kan je controleren of alles wel breed genoeg is en er geen putten of bulten op de rand komen ten gevolge van een kronkelende lijn ofzo. Kijk
ook naar de decollete en plooi deze nu op de juiste hoogte om en speld het zo vast. Tevens kan je, indien je niet zeker was van de lengte, nu de lengte bepalen zoals ik heb gedaan. Als je het kleedje dan uit doet, kan je boven-en onderkant bijknippen. Laat wel weer een goede 1,5cm overschot.
Als je het kleedje weer hebt uitgedaan, zal je misschien gemerkt hebben dat je al een aantal krakjes hoorde. Dit komt omdat we een losse steek hebben gebruikt (zo een steek is makkelijker los te maken bij foutjes). Naai daarom, indien alles in orde is, nog eens over deze lijn met een kleine steek, die de nodige stevigheid zal voorzien.
Hierna naai je ook het decollete zoals je het hebt vastgespeld vast. Dit kan met een grote of kleine steek; zoals je zelf mooi vindt. Ook de onderkant doe je op deze manier. Trek goed de stof recht zodat er geen bulten in de rand ontstaan!
Nadien “surfilleer” je de randen binnenin zoals op de foto. Dit is het naaien van een zigzagsteek op de rand waar je geknipt hebt zodat de stof niet begint te rafelen. Ik doe dit bij jersey of andere stoffen die lichtjes stretchen altijd net naast de rand omdat een naaimachine deze stoffen snel “inslikt”. Je kan deze stukjes stof waar je voor- en achterkant hebt verbonden samen surfilleren of apart; het is wel aangeraden deze apart te nemen omdat je dit dan goed plat kan strijken.
Nu heb je het grootste deel van het kleedje al. Morgen bespreken we de bandjes!
Sien is officieel sapjesmadam!! Na een proefdag gisteren werd beslist dat de andere kandidaten toch zouden worden afgebeld en ik direct aan de job mocht beginnen, een pak van mijn hart en binnenkort op mijn bankrekening 
‘t Enige nadeel: ik stink een beetje naar fruit vanavond en er hangt appel in m’n haar. Douche, here I come!
Laat ik maar meedoen met de vreemde microbe in blogland waardoor verschillende mensen de onweerstaanbare drang krijgen om te bloggen over oktober (zo Liesbeth en Sophie bijvoorbeeld).
Wat betekent oktober voor de werkloze student in een sabbatjaar?
Ten eerste: veel gezoek tussen bendes vacatures naar die ene job waarbij je je hele reeks avondlessen kan combineren met een chill aantal werkuren. Spijtig genoeg bestaat 95% van het aantal vacatures die hieraan beantwoorden uit het voorbereiden van vlees voor de verkoop. Ligt me niet echt, als binnenkort 7-jarige vegetariër…
Ten tweede: De avondlessen, die ik echter niet kon vervullen de voorbije twee weken, eerst door ziekte, nu door een tandarts die op een of andere wijze tandvlees uit je mond verwijderd heeft (ik denk vreemd genoeg dat het met vuur te zien had). Zingen met een mond die niet open gaat, er zijn gemakkelijkere dingen.
Ten derde: een kot waaraan ik nog volop aan het wennen ben. Ik wen nog aan de verwarming in de traphal die je met geen kracht in de wereld uitgeschakeld krijgt, waardoor je in een sauna die 6 helse trappen op mag gaan. Ik wen nog aan de jongen op mijn verdiep die zijn remsporen niet uitwist, noch zijn bril naar beneden doet, noch kan mikken, ik wen nog aan de vreemde geur die vanuit de traphal de gang op het verdiep ook heeft bereikt, ik wen nog aan het asociale gedrag van mijn boven- en overbuurtjes (die ik direct het weer wat moeilijker ga maken met het gebruiken van hun printer). Maar waaraan ik niet hoef te wennen is Metalkerel met Giga Ego die bij het afgaan van het eerste beste brandalarm met zijn dierbare laptop en gitaar naar buiten spurt en de brandweer opbelt. Aan hilariteit ben ik al gewend.
Ten vierde: Feestjes, mensen van vroeger terug zien, nieuwe mensen zien en vooral vakantie na 2 jaar geen dag vrij. *Gelukzalige zucht* Niettegenstaande is de vakantie misschien binnenkort alweer gedaan. Oh toffe vacature, laat mij uw gat vullen!
Een namiddagje solliciteren bij IKEA samengevat.
“Wij zoeken bescheiden mensen maar als je een hele middag de blaaskaak uithangt, vinden we dat eigenlijk heel erg positief. Je bent echt een IKEApersoon (een blaaskaak dus), maar je hebt soms lessen en daarom moeten we je laten gaan”
Ze zei het zo niet, maar ik mag dus verder zoeken.
Toch handig om weten dat ik goed kan blaaskaken. Zeker van Gudrun geleerd.
Schitterende film; qua beelden en verhaal meer dan geslaagd. Veel meer woorden heeft dit niet nodig.
(Gewoon nooit direct na Son of Rambow bekijken )
Daarnet Son of Rambow beginnen bekijken, en besloten hem te sparen voor een moment waarop ik er meer bij ben met mijn hoofd. Waarom? De film is gewoon te schattig en te grappig voor woorden. Kinderen zijn niet mijn favoriete onderwerp, maar de aandoenlijkheid van Son of Rambow kan bij iedereen wel een glimlach op z’n gezicht toveren. Schandalig dat hij niet wat meer bekendheid verworven heeft!
