Nu het nog kan.

Mijn nieuwe kot in Gent heeft zo een beetje hetzelfde effect op me als mijn eerste kot in Brussel. Met name… WHAT THE FUCK IS THIS SHITHOLE???? Serieus, zo’n hoop stof heb ik in m’n hele leven nog niet bijeen gezien. Zelfs niet in m’n eerste kot, en degenen die daar getuige van waren vallen nu allicht om van verbazing dat er bij god nog meer stof in 1 ruimte kan. Ja, ik ben er rotsvast van overtuigd dat mijn voorganger hier overleden is van zijn eigen vuiligheid. Stof dat vast zit op muren en op buizen, je ziet ’t niet elke dag.

Maar laat ik beginnen bij het begin. Zodra ik m’n sleutel had ging ik hier zien of alles wel ‘in orde’ was. Blijkbaar waren zowel ik als m’n vader net iets te naïef geweest toen m’n lieftallige -maar lichtelijk achtergestelde- kotbazin meedeelde dat de frigo in de huur zat. Blijkbaar is het ook heel erg normaal om je studenten kasten te geven zonder planken in. Ja. Compleet zonder planken. Hoe origineel! Mijn 5 minuten verbazing was snel op gezien ik werd opgehaald en ik rende de trappen af naar beneden.

En naar beneden.

En naar beneden.

En naar beneden.

(Dat heb je als je op het 6de zit)

En naar beneden.

En BOENKBATSROLBOLAIEVIESNATEIKES.

Celine was de kelder binnen gewandeld. Pardon, gevallen.

Terug naar boven, te veel naar boven, opnieuw naar beneden, alweer te veel naar beneden, opnieuw naar boven en hoppakee alweer te veel naar boven. -Dit is de verklaring waarom ik bij elke nieuwe bezoeker hier op een bepaald moment roep “Jajajaja! Ge zijt er! Ge zijt er! ’t Is die deur links daar!”- Na zo’n 7 keer vond ik de deur terug. Niet voor herhaling vatbaar, misschien eens op het toekomstige kotfeest gezien de sfeer en dergelijke.

Dag 2 op het Gentse kot was de verhuis. Die verliep dankzij de inzet van Bieke’s heel erg mannelijke mannen (niet zoals ik ze ken) erg vlot. Nogmaals dank, dank. Misschien zijn jullie over 2 weken opnieuw welkom. Afhankelijk van hoe lang ik het nog uithou.

En toen kon Celine inrichten. Helemaal op haar eentje verzette ze reeds haar bed. Een pretje! Echt waar, als je mijn bed verzet, heb je nog eens een verhaal te vertellen! Zo gebeurde het… Celine duwt… Duwt… Duwt… En er kwam geen beweging in. Absoluut niks. Celine heeft he lumineuze idee om het op te heffen. Tot ze de helft van haar bed ineens in haar handen heeft en de andere helft met een luide klap op de grond belandt (zo getuige het gat in de supermooie originele gespikkelde ei-gele vynil) Fijn, zeer fijn. Na het bed terug gefikst te hebben, heft Celine het bed deze keer op de juiste, doch iets minder elegante, manier op. Stap 2: het bed in de hoek duwen. En Celine duwt… Weer niks… Duwt… Weer niks… Stamp… En haar kast beweegt O_o Ik bevries en draai me zo traag mogelijk om om te zien wat er in hemelsnaam gaande is achter me, maar niks, geen omvallende kast maar rust en stilte. Toch heb ik besloten het geen twee maal te proberen en het op de… iets minder elegante manier aan te pakken. Geslaagd.

Van een bed verzetten krijg je dorst, van water drinken krijg je een volle blaas. Blijkt dat het spoel-systeem van ons toilet… Vrij… Zuinig is. Zuinig als in… 2 druppels per keer? Bon, technisch aangelegd ben ik heel erg soms wel eens, dus ik fiks het probleempje even, wantrouw even de wc-deur wanneer ik die niet open krijg en val bijna van die ongelofelijk scheve trapjes op weg terug naar de gang (en niet Grieks scheef, zichtbaar Mexicaans scheef). En kom daar voor de eerste maal een kotgenoot tegen (de muggen niet meegeteld natuurlijk). Bompa Jean! Hij rookt graag stinkende sigaren, hij is oud, hij kookt nooit maar haalt altijd frietjes, hij ruikt een beetje vies -en niet alleen naar de sigaren-, gebruikt de douche niet en was net voor 2 weken verdwenen en vervangen door een jongere versie tot hij gisteren ineens de trap op liep (met frietjes, jawel). Daar is niks raars aan.

Bon, gasten ontvangen uit Brussel is altijd fijn en op een avond verwacht ik Roxy en Oxy. Ondanks mijn prachtige instructies die bovendien niet duidelijker konden zijn dan dat, verzeilt het duo toch aan de Vogelmarkt in plaats van aan Verlorenkost. Ik zeg “Roxy en Oxy ik spring op m’n fiets en ik kom jullie wel halen” en hol al m’n trappen af (ja allemaal, veel he). In de gang staat ineens een gigantische motor en mijn eerste reactie is “oh een motor”, tot ik het slachtoffer van dit monster zie liggen. Mijn hoogsteigen fiets, tussen de deur geklemd, opzij geramd, moest een fiets kunnen bloeden, de gang was rood geverfd. Respect voor uw medemens is iets schoon. Gezien de motor bij nader inzien toch maar een lelijk ding was waardoor een kras mijn rancuneuze gevoelens niet zou kunnen bevredigen, smeekte ik Roxy en Oxy nog om hulp bij het omleggen van deze to-be-massamoordenaar. Oxy heeft veel verantwoordelijkheidszin en ik heb te weinig spieren, dus het zal voor de volgende keer zijn.

Wanneer ik een week later wat meer ingeburgerd ben, heb ik een fantastische avond. Zomaar gratis en voor niks. Geamuseerd dat ik me heb! Jonge Gast Jean rookt blijkbaar al even Turks veel als Bompa Jean en al kuchend door de hal lopend haast ik me naar het toilet waar ik 2 minuten een boekje kan lezen en genieten van de natuur der dingen. Een fout is rap gemaakt, en mijn fout was naar boven kijken, waar een spin capabel om alle vijf mijn ratten in 1 hap op te eten net aan ’t chillen was. Ik ben niet bang van spinnen. Echt niet, tenzij ze zo gigantisch zijn dat ze mijn pink kunnen verorberen. Vliegensvlug besluit ik om de natuur der dingen uit te stellen tot een gemuteerde-spin-loos-moment en ren ik mijn broek dicht knopend naar m’n kot. Een uur later sluip ik het toilet binnen, waar ik het licht aan steek met mijn schoen (beeld je in dat ze op de schakelaar zit), de spin is nergens te bespeuren, en ik dacht opgelucht “Dit is het moment!”. Een tweede fout is rap gemaakt, en mijn tweede fout was naar beneden kijken. Jonge Gast Jean had in een opwelling van creativiteit een nat wc-tapijtje gemaakt. Nogal gelig en het rook een beetje, maar toch een fraai werkje. Niet in de pot mikken en toch onthouden de bril naar beneden te doen, dat is de nieuwe man! Daarop besloot ik maar al die trappen af te lopen en beneden naar het toilet te gaan. Zonder licht, en met veel angst voor de broers en zussen van de eerder ontdekte gemuteerde spin, maar de natuur der dingen had eigenlijk zijn kans gekregen.

Ondertussen onderneem ik een eerste poging mijn kot proper te maken. Poging 1, poging 2, poging 3, poging 4, poging 5, poging 6, poging … 5 doeken gingen al op aan het plafond en de muren alleen, ontelbare stofdoekjes gingen eraan op de buizen en chauffage, zelfs een nieuwe swiffer noch dweilen konden baten voor de vloer, en de ruit… een geluk dat de ruit klein is. Eergisteren ontdek ik dan dat ik een prachtig privéstrand heb hier. Echt waar, helemaal voor mezelf, monokini zonnen in het halve metertje licht per dag dat ik binnen krijg, ’t is net een droom. Ja ja, een los liggende vynil heeft zich al eerder efficiënt bewezen, nietwaar Relinde, jij aangename, zwaar mythomane allereerste kotbazin ^^
Ik heb astma gekregen in de plaats van geduld; na 2x kuisen moet een kamer proper zijn. Een strand wil ik echt niet ontdekken.

Succes aan mezelf, had ik maar evenveel moed als Georgette. Die is vandaag na 2 middenoorontstekingen en bijgevolg een zware evenwicht- en licht neurologische stoornis, 2 tumoren, ‘de leeftijd’ en een blaasontsteking bovenaan in de kooi geraakt en vond haar weg naar beneden terug als was het een poepie. (Ja ik kijk op naar mijn vijf mormeltjes ^^)

– En zo haalde ik een maand minimaal bloggen in.

Advertenties

The Thinking Rat (duh)

Iets dat ik en heel wat mededierenbaasjes al wisten, en iets dat u niet valt te ontkennen vanaf nu *grijns*

Rats Capable Of Reflecting On Mental Processes

ScienceDaily (Mar. 9, 2007) —  Let’s say a college student enters a classroom to take a test. She probably already has an idea how she will do on the test,  before she even takes out a pencil. But do animals possess the same ability to think about what they know or don’t know?

A new study by researchers from the University of Georgia, just published in the journal Current Biology, shows that laboratory rats do. It’s the first demonstration that any non-primate knows when it doesn’t know something, and it could open the way to more in-depth studies about how animals–and humans–think.

“This kind of research may change how we think about cognition and memory in animals,” said Jonathon Crystal, an associate professor of psychology in UGA’s Franklin College of Arts and Sciences. Crystal’s co-author on the paper is Allison Foote, a graduate student in the department of psychology at UGA.

Researchers have believed for some time that people and non-human primates are capable of “metacognition”–reasoning or thinking about one’s own thinking. There have been studies on birds about this kind of thinking process, but results thus far have been inconclusive. The new study is the first that shows a non-primate species has metacognition–a proposal that may well be controversial.

The study involved what is called a “duration-discrimination” test–offering rats rewards for classifying a signal as either short or long. As in most such tests, the “right” answer led to a large food reward, while a “wrong” answer led to no reward at all. The twist, however, is that before taking the duration test, the rats were given the chance to decline the test completely. If they made that choice, they got a small reward anyway.

“If rats have knowledge about whether they know or don’t know the answer to the test, we would expect them to decline most frequently on difficult tests,” said Crystal. “They would also show the lowest accuracy on difficult tests that they can’t decline. Our data showed both to be true, suggesting the rats have knowledge of their own cognitive states.”

It’s easy to find out when humans believe they know or don’t know the answer to a task or test. You just ask them. With non-verbal animals, it is necessary to used experimental conditions in which a subject can demonstrate knowledge of a cognitive state through its behavior.

The tests asked the rats to discriminate among a number of responses. Sometimes, the choices were relatively easy, and the rats were able to make a choice that generated a large reward. But often, the choices were quite difficult, and the animals faced a dilemma: Should they continue and take a chance on the test with the risk of no food reward, or should they just bail out and take the small, but guaranteed reward?

One part of the problem, for example, was presenting the rats with a sound and asking them to determine if it was “short” or “long.” When the sounds were near the extremes of either end, discriminating was easy. But for sounds with durations in the mid-range, the rats found it extremely hard to know if they were “short” or “long.” So what should they do: Guess and possibly be wrong, or simply refuse to take the test and get a small reward?

“Our research showed that the rats know when they don’t know the answer to a question,” said Crystal.

The results of the just-published study present a dilemma for those who had previously believed that only primates could achieve metacognition. But it also presents a rodent model that should allow researchers to understand better what animals are “cognitively sophisticated” and why.

The research will also open new lines of inquiry about the underlying neural mechanisms of this ability. Reflecting on one’s own mental experiences is a defining feature of human existence, and the demonstration of metacognition in rats suggests that this type of cognition may be widespread among animals. Does it mean, for example, that rats are “conscious,” and could that also be true of other non-primates?

The research was supported by a grant from the National Institute of Mental Health.


Adapted from materials provided by University of Georgia, via EurekAlert!, a service of AAAS.