Lists & Lists: Voornemens // New Year’s Resolutions

Click here for English version!

Het is weer die tijd van het jaar waarop je terugblikt op alles dat er de voorbije 12 maand is gebeurd en jezelf veroordeelt/beoordeelt voor hoe je deed. Op mezelf heb ik eigenlijk niet veel op te merken (ik ben van nature een tolerante persoonlijkheid, zo noem ik dat), maar toch wil ik het komende jaar meer maken van om maar te beginnen…

Mijn reeks fototoestellen!

Ok, niet dat ik zo’n mooie lijst heb als vele anderen, maar om niet bezig te zijn met fotografie, wel te veel. Ik heb namelijk 2 Praktika’s, een SuperTL3 en een TL1000 (nog steeds dank aan Dick Nenoo voor de tweede ❤ ). Mét dan nog een externe flash die ik momenteel zelfs niet kan lokaliseren. “Shame on me”; het zou me meer moeten gezegd worden! Mede omdat beide toestellen echt al véél prachtige foto’s hebben afgeleverd. Zoals een groepje Aziatische toeristen met elk een rood zakje. Was de vlag van Japan maar een rood zakje ipv een rode bol!

Blijkbaar heb ik zelfs nog niet de helft ingescand. Schandalig zegt u? Dat zeg ik ook, wees gerust.

Daarnaast heb ik ook de beroemde Diana F+, die ik deze vakantie gewoonweg in Leuven liet liggen. U mag het opnieuw zeggen: schan-da-leus! Het laatste half jaar heb ik hem maar 1 of 2 keer boven gehaald, en mijn laatste diafilm ligt nog steeds te wachten op ontwikkeling (en is waarschijnlijk al grondig beschadigd… Maar dat noemen ze gelukkig gewoon “lomografie” tegenwoordig). Zéér schandaleus want dit fototoestel gaf mij nog méér de macht om compleet awesome foto’s te produceren! Daarnaast is dat ook niet het enige Lomo-toestel dat ik liggen heb, deze zomer tikte ik in een rommelwinkeltje in Finland in het meest verlaten dorp ooit een anoniem geval op de kop, waar ik nu hooguit 3 foto’s mee getrokken heb, terwijl er normale 35mm film in kan. ’t Is al gezegd maar toch: schan-da-leus!

Dan heb ik ook nog een analoge Nikon F70, die jarenlang mijn allerbeste vriend is geweest op pad, en nu ligt te verkommeren in een kast.

En tenslotte mijn recentelijk herontdekte Fuji Instax Instant camera, zoals u hier kon lezen! Maar die mag ik niet té vaak gebruiken, of deze hier is binnen een paar maand armer dan platzak.

Dat maakt op zich al 6 onwerkelijk formidabele, maar zwaar tekort gedane analoge toestellen en nog een aantal mapjes proofings die ik nog niet gedigitaliseerd heb. En dan heb ik natuurlijk ook nog een digitaal fototoestel liggen, en een wegwerp kodak sinds gisteren, want ik ben toen reeds aan mijn voornemen begonnen, en miste mijn fototoestellen in Leuven zo hard dat ik iets anders nodig had of de dure Fuji Instax foto’s gingen er al door zijn!

U ziet, het wordt een jaar 2012 met véél uit de lens kijken geblazen! Wat moet, moet!

Go to my Twitter – Facebook – Bloglovin’

Advertenties

Nu het nog kan.

Mijn nieuwe kot in Gent heeft zo een beetje hetzelfde effect op me als mijn eerste kot in Brussel. Met name… WHAT THE FUCK IS THIS SHITHOLE???? Serieus, zo’n hoop stof heb ik in m’n hele leven nog niet bijeen gezien. Zelfs niet in m’n eerste kot, en degenen die daar getuige van waren vallen nu allicht om van verbazing dat er bij god nog meer stof in 1 ruimte kan. Ja, ik ben er rotsvast van overtuigd dat mijn voorganger hier overleden is van zijn eigen vuiligheid. Stof dat vast zit op muren en op buizen, je ziet ’t niet elke dag.

Maar laat ik beginnen bij het begin. Zodra ik m’n sleutel had ging ik hier zien of alles wel ‘in orde’ was. Blijkbaar waren zowel ik als m’n vader net iets te naïef geweest toen m’n lieftallige -maar lichtelijk achtergestelde- kotbazin meedeelde dat de frigo in de huur zat. Blijkbaar is het ook heel erg normaal om je studenten kasten te geven zonder planken in. Ja. Compleet zonder planken. Hoe origineel! Mijn 5 minuten verbazing was snel op gezien ik werd opgehaald en ik rende de trappen af naar beneden.

En naar beneden.

En naar beneden.

En naar beneden.

(Dat heb je als je op het 6de zit)

En naar beneden.

En BOENKBATSROLBOLAIEVIESNATEIKES.

Celine was de kelder binnen gewandeld. Pardon, gevallen.

Terug naar boven, te veel naar boven, opnieuw naar beneden, alweer te veel naar beneden, opnieuw naar boven en hoppakee alweer te veel naar boven. -Dit is de verklaring waarom ik bij elke nieuwe bezoeker hier op een bepaald moment roep “Jajajaja! Ge zijt er! Ge zijt er! ’t Is die deur links daar!”- Na zo’n 7 keer vond ik de deur terug. Niet voor herhaling vatbaar, misschien eens op het toekomstige kotfeest gezien de sfeer en dergelijke.

Dag 2 op het Gentse kot was de verhuis. Die verliep dankzij de inzet van Bieke’s heel erg mannelijke mannen (niet zoals ik ze ken) erg vlot. Nogmaals dank, dank. Misschien zijn jullie over 2 weken opnieuw welkom. Afhankelijk van hoe lang ik het nog uithou.

En toen kon Celine inrichten. Helemaal op haar eentje verzette ze reeds haar bed. Een pretje! Echt waar, als je mijn bed verzet, heb je nog eens een verhaal te vertellen! Zo gebeurde het… Celine duwt… Duwt… Duwt… En er kwam geen beweging in. Absoluut niks. Celine heeft he lumineuze idee om het op te heffen. Tot ze de helft van haar bed ineens in haar handen heeft en de andere helft met een luide klap op de grond belandt (zo getuige het gat in de supermooie originele gespikkelde ei-gele vynil) Fijn, zeer fijn. Na het bed terug gefikst te hebben, heft Celine het bed deze keer op de juiste, doch iets minder elegante, manier op. Stap 2: het bed in de hoek duwen. En Celine duwt… Weer niks… Duwt… Weer niks… Stamp… En haar kast beweegt O_o Ik bevries en draai me zo traag mogelijk om om te zien wat er in hemelsnaam gaande is achter me, maar niks, geen omvallende kast maar rust en stilte. Toch heb ik besloten het geen twee maal te proberen en het op de… iets minder elegante manier aan te pakken. Geslaagd.

Van een bed verzetten krijg je dorst, van water drinken krijg je een volle blaas. Blijkt dat het spoel-systeem van ons toilet… Vrij… Zuinig is. Zuinig als in… 2 druppels per keer? Bon, technisch aangelegd ben ik heel erg soms wel eens, dus ik fiks het probleempje even, wantrouw even de wc-deur wanneer ik die niet open krijg en val bijna van die ongelofelijk scheve trapjes op weg terug naar de gang (en niet Grieks scheef, zichtbaar Mexicaans scheef). En kom daar voor de eerste maal een kotgenoot tegen (de muggen niet meegeteld natuurlijk). Bompa Jean! Hij rookt graag stinkende sigaren, hij is oud, hij kookt nooit maar haalt altijd frietjes, hij ruikt een beetje vies -en niet alleen naar de sigaren-, gebruikt de douche niet en was net voor 2 weken verdwenen en vervangen door een jongere versie tot hij gisteren ineens de trap op liep (met frietjes, jawel). Daar is niks raars aan.

Bon, gasten ontvangen uit Brussel is altijd fijn en op een avond verwacht ik Roxy en Oxy. Ondanks mijn prachtige instructies die bovendien niet duidelijker konden zijn dan dat, verzeilt het duo toch aan de Vogelmarkt in plaats van aan Verlorenkost. Ik zeg “Roxy en Oxy ik spring op m’n fiets en ik kom jullie wel halen” en hol al m’n trappen af (ja allemaal, veel he). In de gang staat ineens een gigantische motor en mijn eerste reactie is “oh een motor”, tot ik het slachtoffer van dit monster zie liggen. Mijn hoogsteigen fiets, tussen de deur geklemd, opzij geramd, moest een fiets kunnen bloeden, de gang was rood geverfd. Respect voor uw medemens is iets schoon. Gezien de motor bij nader inzien toch maar een lelijk ding was waardoor een kras mijn rancuneuze gevoelens niet zou kunnen bevredigen, smeekte ik Roxy en Oxy nog om hulp bij het omleggen van deze to-be-massamoordenaar. Oxy heeft veel verantwoordelijkheidszin en ik heb te weinig spieren, dus het zal voor de volgende keer zijn.

Wanneer ik een week later wat meer ingeburgerd ben, heb ik een fantastische avond. Zomaar gratis en voor niks. Geamuseerd dat ik me heb! Jonge Gast Jean rookt blijkbaar al even Turks veel als Bompa Jean en al kuchend door de hal lopend haast ik me naar het toilet waar ik 2 minuten een boekje kan lezen en genieten van de natuur der dingen. Een fout is rap gemaakt, en mijn fout was naar boven kijken, waar een spin capabel om alle vijf mijn ratten in 1 hap op te eten net aan ’t chillen was. Ik ben niet bang van spinnen. Echt niet, tenzij ze zo gigantisch zijn dat ze mijn pink kunnen verorberen. Vliegensvlug besluit ik om de natuur der dingen uit te stellen tot een gemuteerde-spin-loos-moment en ren ik mijn broek dicht knopend naar m’n kot. Een uur later sluip ik het toilet binnen, waar ik het licht aan steek met mijn schoen (beeld je in dat ze op de schakelaar zit), de spin is nergens te bespeuren, en ik dacht opgelucht “Dit is het moment!”. Een tweede fout is rap gemaakt, en mijn tweede fout was naar beneden kijken. Jonge Gast Jean had in een opwelling van creativiteit een nat wc-tapijtje gemaakt. Nogal gelig en het rook een beetje, maar toch een fraai werkje. Niet in de pot mikken en toch onthouden de bril naar beneden te doen, dat is de nieuwe man! Daarop besloot ik maar al die trappen af te lopen en beneden naar het toilet te gaan. Zonder licht, en met veel angst voor de broers en zussen van de eerder ontdekte gemuteerde spin, maar de natuur der dingen had eigenlijk zijn kans gekregen.

Ondertussen onderneem ik een eerste poging mijn kot proper te maken. Poging 1, poging 2, poging 3, poging 4, poging 5, poging 6, poging … 5 doeken gingen al op aan het plafond en de muren alleen, ontelbare stofdoekjes gingen eraan op de buizen en chauffage, zelfs een nieuwe swiffer noch dweilen konden baten voor de vloer, en de ruit… een geluk dat de ruit klein is. Eergisteren ontdek ik dan dat ik een prachtig privéstrand heb hier. Echt waar, helemaal voor mezelf, monokini zonnen in het halve metertje licht per dag dat ik binnen krijg, ’t is net een droom. Ja ja, een los liggende vynil heeft zich al eerder efficiënt bewezen, nietwaar Relinde, jij aangename, zwaar mythomane allereerste kotbazin ^^
Ik heb astma gekregen in de plaats van geduld; na 2x kuisen moet een kamer proper zijn. Een strand wil ik echt niet ontdekken.

Succes aan mezelf, had ik maar evenveel moed als Georgette. Die is vandaag na 2 middenoorontstekingen en bijgevolg een zware evenwicht- en licht neurologische stoornis, 2 tumoren, ‘de leeftijd’ en een blaasontsteking bovenaan in de kooi geraakt en vond haar weg naar beneden terug als was het een poepie. (Ja ik kijk op naar mijn vijf mormeltjes ^^)

– En zo haalde ik een maand minimaal bloggen in.

Gent Tweedehands (1)

image

Om de switch Brussel-Gent iets aangenamer te maken, besloot Gent ineens om tweedehandswinkeltjes te zaaien. Allemaal voor mij, jawel!

’t Alternatief

Vintage & tweedehandskleding

Vrijdagmarkt

Baudelostraat 15
9000 Gent
————————————————————————————————————————————————

De Kringwinkel Ateljee

Tweedehands electro, meubelen, kleding, boeken, potjes, lepeltjes, etc.

Brugsepoort
Brugse steenweg 354
9000 Gent

————————————————————————————————————————————————

Het Archief

Tweedehands interieur/deco

Dampoort/St Jacobs
Steendam 110
9000 Gent
http://www.het-archief.be
————————————————————————————————————————————————-

Kringloopwinkel Brugse Poort

2dehands kleding en interieur

Brugse Poort
Haspelstraat 49
9000 Gent

————————————————————————————————————————————————

Zoot

Vintage kleding

Sint-Baafs
Serpentstraat 8
9000 Gent
http://www.myspace.com/zootcostumiers
————————————————————————————————————————————————

Olga’s Retro

Vintage & Tweedehandskleding

Kouter/Korenmarkt
Korte Meer 23
9000 Gent
http://www.olgaretro.be
———————————————————————————————————————————————–

Natuurlijk vergeet het internet weer de helft van de 2dehandsadresjes, zelfs al staan ze er al jaren *zucht*

Bernard Gavilan & Allepo

… Hebben helaas hun adresjes in Gent verlaten 😦

Maar! De eerste twee onderstaande adresjes zijn nieuw en zéker even tof!

————————————————————————————————————————————————

 House of vintage
Vrolijke 70s & 80s kledij & schoenen
Dampoort
Dampoortstraat 27

Open ma-za van 11 tot 18u30

———————————————————————————————————————————————-

Anne B
Vintage merkkledij, ook intake!
Zuid
Sint-Pietersnieuwstraat 87
9000 Gent
Open ma-za van 11 tot 17u

————————————————————————————————————————————————

Boomerang
Vintage, tweedehands en zelfgemaakte kledij
Kortrijksepoortstraat 142
9000 Gent

————————————————————————————————————————————————

Oxfam vintage
Vintage & tweedehandskledij
Sint Jacobs 12
9000 Gent

————————————————————————————————————————————————

Pieternel
Tweedehandskledij & Vintage
Sint Jacobs euh… 14 😛
9000 Gent

————————————————————————————————————————————————

Multiple Choice
Tweedehandskledij
Vrijdagmarkt
Krommewal
9000 Gent

– Maar nooit zal Gent overwinnen. Hoe versla je een stad op 2dehandsvlak
wanneer die élke dag een gigàntische, én interessante rommelmarkt houdt? *grijns*

Alternatief

Tweedehands en vintage, Kleding

accommodatie
gratis parkeren vlakbij

Vrijdagmarkt
Baudelostraat 15
9000 Gent

————————————————————————————————————————————————

Om de aanvullingen op deze lijst te bekijken, klik op onderstaande links:
Lijst deel 2
Lijst deel 3

Go to my Twitter – Facebook – Bloglovin’

Brusselles // You gotta love Brussels

Oei, oei, oei. ’t Is een klein era geleden dat ik nog eens wat schreef, en dan was het nog gewoon een mededelingetje van mijn voeten! Shame on me, t t t !

Wat zou het toch kunnen zijn dat mijn schrijverswoede op een laag pitje hield? Toch niet alle taken die ik moet inhalen of maken? Toch niet de vreselijke hoofdpijn, de hoest, de verstopte neus, de vermoeidheid? De mineur en majeurtoonladders die niet elke keer even helder uit mijn herlevende keelgat ontspruiten? Of de reine kwinten, grote tertsen, kwarten en octaven? De streng diatonische stukken die ik ontleedde? Mijn potlood dat wou tekenen? De 16 Libelles uit de jaren stillekes die ik in de Albertinabibliotheek moest doorbladeren voor reclame met kindjes, om die dan te fotograferen? De tien boeken die ik zoek op Google Books wegens ontleend in de bibliotheek? Of een Frans artikel dat ik, na veel koppigheid, toch wil lezen maar niet kan vinden?

Toch vond ik, op de terugweg van de Albertina een klein stukje inspiratie op mijn weg (om het lekker poëtisch te zeggen). Ik dacht net aan deze blog die ik eens van onder het stof moet halen (ok, zo erg is het eigenlijk nog niet), en een gedachte ontsproot die vettige kronkels in mijn hoofd: “Mijn god, ik woon in Brussel en ik zou niets hebben om over te schrijven ofwat?”

Dus laat ik het even over Brussel hebben, en wanneer je kan zeggen dat je toch wat Brusselse trekjes krijgt…

1) Wanneer je een vuilzak tegen een paal verwart met een zwerver in een diepe dronkemansslaap, en daar niet meer verbaast om bent.
2) Wanneer je je weg begint te vinden in het Centraal Station, dat toch, ondanks de vele pijltjes die je naar omwegen leiden, een eeuwig doolhof zal blijven waar je nooit zeker bent waar je nu precies staat. En neen, het Zuidstation is niets in vergelijking.
3) Wanneer je het niet meer irritant vindt om te communiceren zoals in dit voorbeeld:

“Bonjour”
“Goedemorgen, een chocoladekoek en een croissant alstublieft”
“Un pain au chocolat et un croissant, ça fait un euro et quarente cents, s’il vous
plaît.”
“Alstublieft, wacht ik heb veertig cent”
“Voila, et un euro pour vous.”
“Merci (van het Gents, jawel!)”
“Au revoir et bonne journée”
“Goeiendag!”

4) Je de zwervers aan de GB Rue Vierge bij naam begint te kennen.
5) Weet waar de Kiekenmarkt is en daar niet meer om lacht want het is eigenlijk maar een mottig ding.
6) De geur van de Beurs u steeds minder overvalt, en het u opvalt dat het de enige buurt is waar een mooi gebouw niet omsingeld is door lelijke jaren 90-constructies. In de omgekeerde richting valt het u dan ook helemaal niet meer op dat naast een prachtig gebouw een vervallen burelengebouw staat.
7) Wanneer je nooit meer verdwaald raakt aan de verkeerde kant van Station Noord en maar al te goed beseft dat daar maar 1 straat is zonder rode lichten. (Aan de ruit weliswaar)
8 ) Wanneer je in de wasserette begint te praten met wildvreemde mensen en hun levensverhaal niet interessanter vindt dan “De Kleine Zeemeermin” wanneer die persoon gevlucht is uit Ginderachter en maar geen studentenvisum kan krijgen omdat zijn oude gewone visum nog geldig is ofzo…
9) Het je niet meer opvalt dat je de enige witte bent op eender welke tram die op de Noord-Zuid-as rijdt.
10) Wanneer je op voorhand weet welke straathoeken stinken en welke niet.

// Let me tell you about those things that make you realize you’re becoming a real “Bruxellois”. 

1) When you confuse a trash bag with a bum who’s having lovely dreams in the deepest drunk sleep ever. And you’re not surprised anymore about confusing the two.
2) When you’re starting to find your way in the Central Station, that has a strangely big confusing effect on everybody, with the many arrows and information boards that only lead you to a new “nowhere near where you wanna be”. And yes, it’s worse than Brussels Midi Station, while it’s half the size.
3) When you don’t mind communicating in 2 languages at the same time anymore. Or 3 for that matter. And some you don’t know.
4) You start to know the bums at GB Rue Vierge by name
5) You know where the “Chick Market” is and don’t think there’s anything funny about it anymore since it’s actually just a load of ugly nothing.
6)  The smell of La Bourse doesn’t seem to attack you anymore, and you start to be surprised that it’s the only place where a beautiful old building isn’t surrounded by ugly 90s-constructions. And the other way around, you don’t notice that next to every other beautiful building, there is a ruinous ugly as **** office building.
7) When you never get lost again on the wrong side of the Brussels North train station. And know there is really only 1 street there without red lights. (At the windows.)
8 ) When you start chatting with people in the laundromat and don’t find their story any more interesting than “The Little Mermaid”, although that person fled from ThereSomewhere and just can’t get a student visa because the old is still valid or something.
9) You don’t notice anymore that you’re the only white person on the trams that ride the north-south axis.
10) You know which street corners smell and which don’t. It’s a lifesaver.